hashemi
ناظم انجمن
یک متخصص سرطان اعتراف کرد: ۳ نوع آدم هستند که به سرطان مبتلا نمیشوند
۱. کسانی که مرتب آنقدر عرق میکنند که نمک روی پوستشان تشکیل میشود؛ مثل سونا، کار بدنی سنگین یا قرار گرفتن در گرما.
عرق، فلزات سنگین را از بدن خارج میکند. کادمیوم، آرسنیک و سرب که از مواد سرطانزا شناخته میشوند، بیشتر از طریق تعریق دفع میشوند تا ادرار.
کارمندی که سالها عرق واقعی نکرده، این فلزات را در بافت چربی خود ذخیره میکند و این موضوع، به ادعای نویسنده، میتواند زمینهساز جهش سلولی شود.
مطالعهای از Genuis در سال ۲۰۱۲ (منتشرشده در Journal of Environmental and Public Health) گزارش کرده است که غلظت این فلزات در عرق، ۲ تا ۱۰ برابر بیشتر از خون و ادرار است و بدن برای دفع این سموم، غدد عرق را در اولویت قرار میدهد.
۲. کسانی که با معدهای نسبتاً خالی به رختخواب میروند؛ یعنی هنگام خواب احساس گرسنگی خفیفی دارند.
سلولهای سرطانی ۱۰ تا ۲۰ برابر بیشتر از سلولهای سالم به گلوکز نیاز دارند و بدون تأمین مداوم آن، به سختی زنده میمانند.
وقتی شب با معده خالی میخوابید، سطح قند و انسولین کاهش مییابد و فرایندی به نام اتوفاژی (خودخواری سلولی) فعال میشود؛ فرایندی که در آن سلولها اجزای آسیبدیده و مواد زائد خود را تجزیه میکنند. جایزه نوبل سال ۲۰۱۶ به یوشینوری اوسومی برای پژوهش درباره اتوفاژی اعطا شد.
مطالعهای از والتر لونگو (۲۰۱۴، Cell Metabolism) گزارش کرده در ۲۴۱۳ زن، ناشتایی شبانه بیش از ۱۳ ساعت با ۳۶ درصد کاهش خطر عود سرطان پستان همراه بوده است. خوردن یک وعده غذایی کامل در ساعت ۱۰ شب، سلولهایی را تغذیه میکند که قرار بود در حالت گرسنگی باقی بمانند.
۳. افرادی که «کینه کوتاهی دارند»؛ یعنی زود عصبانی میشوند، اما ظرف یک ساعت احساسات خود را رها میکنند.
سرکوب احساسات باعث میشود هورمون کورتیزول برای چند روز در سطح بالا باقی بماند. کورتیزول بالا فعالیت سلولهای NK (قاتلان طبیعی) را کاهش میدهد؛ سلولهایی که هر روز سلولهای غیرطبیعی و بالقوه سرطانی را شناسایی و نابود میکنند.
رجوع کنید به مطالعهای از Levy (Journal of the National Cancer Institute, 1987) که در آن، زنانی مبتلا به سرطان پستان که بیشترین میزان سرکوب احساسات منفی را داشتند، کمترین فعالیت سلولهای NK را نشان دادند.
فردی که همیشه احساساتش را درون خود نگه میدارد، برای سالها سیستم دفاعی ضدتومور خود را تضعیف میکند؛ اما کسی که احساساتش را ابراز میکند و سپس آنها را رها میکند، سطح کورتیزولش سریعتر به حالت طبیعی بازمیگردم و فعالیت سلولهای NK دوباره افزایش مییابد.
الگویی که کمتر کسی درباره آن صحبت میکند:
هر سه گروه یک ویژگی مشترک دارند: رها کردن.
سموم را از طریق تعریق، سلولهای آسیبدیده را از طریق ناشتایی و احساسات را از طریق ابراز کردن رها میکنند.
بدنی که همهچیز را در خود نگه میدارد؛ فلزات، قند و خشم، همان بدنی است که سرطان در آن آرامترین بستر را برای رشد پیدا میکند.
توصیه میشود:
۳ تا ۴ بار در هفته آنقدر عرق کنید که نمک روی پوستتان دیده شود؛ با سونا، ورزش یا حمام داغ همراه با فعالیت بدنی.
آخرین وعده غذایی را دستکم ۳ ساعت پیش از خواب بخورید و هر شب حداقل ۱۳ ساعت ناشتا بمانید.
وقتی عصبانی میشوید، احساساتتان را ظرف یک ساعت بیان کنید؛
با صحبت کردن، نوشتن یا ضبط یک پیام صوتی، نه اینکه آنها را در خود نگه دارید.
۱. کسانی که مرتب آنقدر عرق میکنند که نمک روی پوستشان تشکیل میشود؛ مثل سونا، کار بدنی سنگین یا قرار گرفتن در گرما.
عرق، فلزات سنگین را از بدن خارج میکند. کادمیوم، آرسنیک و سرب که از مواد سرطانزا شناخته میشوند، بیشتر از طریق تعریق دفع میشوند تا ادرار.
کارمندی که سالها عرق واقعی نکرده، این فلزات را در بافت چربی خود ذخیره میکند و این موضوع، به ادعای نویسنده، میتواند زمینهساز جهش سلولی شود.
مطالعهای از Genuis در سال ۲۰۱۲ (منتشرشده در Journal of Environmental and Public Health) گزارش کرده است که غلظت این فلزات در عرق، ۲ تا ۱۰ برابر بیشتر از خون و ادرار است و بدن برای دفع این سموم، غدد عرق را در اولویت قرار میدهد.
۲. کسانی که با معدهای نسبتاً خالی به رختخواب میروند؛ یعنی هنگام خواب احساس گرسنگی خفیفی دارند.
سلولهای سرطانی ۱۰ تا ۲۰ برابر بیشتر از سلولهای سالم به گلوکز نیاز دارند و بدون تأمین مداوم آن، به سختی زنده میمانند.
وقتی شب با معده خالی میخوابید، سطح قند و انسولین کاهش مییابد و فرایندی به نام اتوفاژی (خودخواری سلولی) فعال میشود؛ فرایندی که در آن سلولها اجزای آسیبدیده و مواد زائد خود را تجزیه میکنند. جایزه نوبل سال ۲۰۱۶ به یوشینوری اوسومی برای پژوهش درباره اتوفاژی اعطا شد.
مطالعهای از والتر لونگو (۲۰۱۴، Cell Metabolism) گزارش کرده در ۲۴۱۳ زن، ناشتایی شبانه بیش از ۱۳ ساعت با ۳۶ درصد کاهش خطر عود سرطان پستان همراه بوده است. خوردن یک وعده غذایی کامل در ساعت ۱۰ شب، سلولهایی را تغذیه میکند که قرار بود در حالت گرسنگی باقی بمانند.
۳. افرادی که «کینه کوتاهی دارند»؛ یعنی زود عصبانی میشوند، اما ظرف یک ساعت احساسات خود را رها میکنند.
سرکوب احساسات باعث میشود هورمون کورتیزول برای چند روز در سطح بالا باقی بماند. کورتیزول بالا فعالیت سلولهای NK (قاتلان طبیعی) را کاهش میدهد؛ سلولهایی که هر روز سلولهای غیرطبیعی و بالقوه سرطانی را شناسایی و نابود میکنند.
رجوع کنید به مطالعهای از Levy (Journal of the National Cancer Institute, 1987) که در آن، زنانی مبتلا به سرطان پستان که بیشترین میزان سرکوب احساسات منفی را داشتند، کمترین فعالیت سلولهای NK را نشان دادند.
فردی که همیشه احساساتش را درون خود نگه میدارد، برای سالها سیستم دفاعی ضدتومور خود را تضعیف میکند؛ اما کسی که احساساتش را ابراز میکند و سپس آنها را رها میکند، سطح کورتیزولش سریعتر به حالت طبیعی بازمیگردم و فعالیت سلولهای NK دوباره افزایش مییابد.
الگویی که کمتر کسی درباره آن صحبت میکند:
هر سه گروه یک ویژگی مشترک دارند: رها کردن.
سموم را از طریق تعریق، سلولهای آسیبدیده را از طریق ناشتایی و احساسات را از طریق ابراز کردن رها میکنند.
بدنی که همهچیز را در خود نگه میدارد؛ فلزات، قند و خشم، همان بدنی است که سرطان در آن آرامترین بستر را برای رشد پیدا میکند.
توصیه میشود:۳ تا ۴ بار در هفته آنقدر عرق کنید که نمک روی پوستتان دیده شود؛ با سونا، ورزش یا حمام داغ همراه با فعالیت بدنی.
آخرین وعده غذایی را دستکم ۳ ساعت پیش از خواب بخورید و هر شب حداقل ۱۳ ساعت ناشتا بمانید.
وقتی عصبانی میشوید، احساساتتان را ظرف یک ساعت بیان کنید؛
با صحبت کردن، نوشتن یا ضبط یک پیام صوتی، نه اینکه آنها را در خود نگه دارید.