احسنت به خانم قنوانی عزیز فرمایشات شما خیلی خوب و عالی بود
ولی من روی استرس و یا جو متشنج محیط کار کردم که شامل تیم حریف هم میشود و اینکه روی قدرت بدنی کار کردم تا تمرکز برای پنالتی بهتر باشه و هیچ کارمای ندارد و استاد به ما خیلی تاکید داشتند که هرکاری عمل کارمای بد و خوب دارد
مثلا همین طرفدار یک تیمی بودند طرفداران تیمی دعا میکنند که تیم ما برنده بشن و در این دعا کردن هم اثرات هست البته فوتبال بستگی به قدرت بدنی و زیرکی بازیکنان و مربیان دارد فقط استرس و قدرت بدنی روی تیم مورد علاقت بعنوان طرفدار ان هم از بعد سالم بجای دعا کردن که تیمم برنده شود روی استرس و تنششون کار کرد
من حتی در خیابان هم دعوا تنش باشد روی هاله افراد کار میکنم تا ارامش بهشون برگرده بدون اینکه خبر داشته باشند
درود مهین عزیز
همه اعمال ما شامل کارماست
فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ ﴿۷﴾
وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ ﴿۸﴾
معمولن
ما آدمها، کاری که مطلوبمون هست انجام میدیم و بعد دلایل و بهانهشو بهطور منطقی یا قابلپذیرش توجیه و ارائه میکنیم.
فقط تصور کنید
که همه کسایی که پرانیک بلدند، به قاعدهای یک نفر انرژی بدن.
یا
ما بخاطر تمایلات ملی بخوایم گل نخوریم و گل بزنیم...
پرانیک
اقتدار و تقویت و استفاده از ظرفیتهای خداداد رو به ما گوشزد میکنه.
این مسئلهای هست که خیلی ظریفه و در طی یک مسیر معنوی میشه بهش رسید.
مثل اینکه ورزش رو دوست داشته باشیم و در دلمون بخوایم کسی که تلاش کرده به حق خودش برسه.
درست مثل مدیتیشن دوقلو، که ما برای جهانیان طلب خیر داریم؛
نه دوست نه دشمن
نه عرب نه عجم
نه مسلمان نه کافر
بلکه برای همه.
یعنی بهتره
دنیا رو مشاهده کنیم
و دنبال این نباشیم که به زور هم که شده، رهنمون به بهشت باشیم.
و
بهترین کار
برای دیدن دنیایی زیبا، کار کردن روی خودمونه، نه دیگران.
