hashemi
ناظم انجمن
امروز درس «دوستداشتن خود» داشتیم.
پس از یکدهه که سعی دارم این معنا را هر روز در زندگیم جاری کنم و به دیگران هم در این مسیر کمک کنم؛ بیشک، وقتی استاد از ما میپرسند از ۱۰ به خود چه نمرهای میدهید؟ نمیتوانم نمرهای کامل به خود بدهم.
در این قسمت انجمن، از دوست داشتن خود؛ مطلب میگذارم چه علمی چه ادبی و چه دلنوشته، این کمک میکند تا برای رسیدن به هدف متمرکزتر باشم.از شما هم دعوت میکنم برای گردآوری این نوع مطالب
البته با اجازه استاد عزیز
گفتن من خودم را دوست دارم، در فرهنگهایی مشابه فرهنگ ما زیاد آسان نیست و نیاز به بازنگری و بازیابی خود داریم تا بتوانیم این خواسته را به عمل تبدیل کنیم.
مطلب شماره یک:
آدم باید خودش را دوست داشته باشد.
وقتی می گویم خودش را دوست داشته باشد منظورم این نیست که خودشیفته خودش باشد.
آدم باید خودش را، خودِ خودش را دوست داشته باشد.
این خود خودش از شکل صورتش شروع می شود تا لطافت پوستش، از مدل موها تا ناخن شکسته ی انگشت پایش.
این شروع دوست داشتن است.
شروع دوست داشتنی که از خود شروع می شود. حال باید یاد بگیرد آن خود درونی اش را هم دوست بدارد.
همان خود درونی که گاهی خشمگین می شود، همانی که از آدم ها متنفر می شود.
منظورم از آن خود درونی همان احساس های خوب و بدی است که هر لحظه تجربه اش می کنیم.
لحظه ای عاشق و لحظه ی دیگر از همه ی دنیا متنفریم. آدم باید یاد بگیرد این طور بودن خودش را دوست داشته باشد.
آدم باید یاد بگیرد حتی مریضی هایش، بغض هایش، گریه هایش، اشتباهاتش و هر چیز دیگر بدی را هم راجع به خودش دوست داشته باشد.
مشکل از آن جایی شروع می شود که فکر می کنیم آن جایی که خوبیم، آن جایی که همه چیز بر وفق مراد است، آنجا که تجربه های طلایی می کنیم همه اش کار خودمان است و آنجا که شکست می خوریم، نه می شنویم، مریض می شویم و غیره و غیره کار دیگران است. کار اطرافیانمان است، کار شرایط، جامعه و...
آدم باید یاد بگیرد خودش را ببینید و این خودش را با همه ی این تجربه های خوب و بد دوست بدارد.
آدم باید یاد بگیرد هر بدی، بد بد نیست و هر خوبی خوب خوب!
که خدا هم همین را می گوید " که شاید شری که در آن خیری نهفته است و یا خیری که در آن شری نهفته است."
این روزها زیاد به اشتباهاتم فکر می کنم.
فکر می کنم چطور می توانم این اشتباهات را دوست داشته باشم. خودم هم تازه یادش گرفته ام.
اما هر چه از اشتباهی بیشتر گذشته است دوست داشتنی تر پیدایش می کنم. دلیلش؟ دلیلش را هنوز خودم هم درست نمی دانم. اما فکر می کنم اشتباهی باید تا پیشرفتی شاید.
مثلاً مثل زمین خوردن بچه می ماند. اگر قرار بود مامان ها تا آخر عمر دستمان را بگیرند و راه ببرند توانایی راه رفتن نداشتیم، یا تا آخر عمر غذا دهانمان بگذارند یا بند کفش هایمان را ببندند.
قطعاً هر بار که زمین خوردیم، هر بار که نتوانستیم غذایمان را درست بخوریم، هر بار که بند کفش مان باز شد و رفت زیر پایمان درد داشت. اما اگر هیچ اشتباهی اتفاق نمی افتاد، هیچ تجربه ای، زمین خوردنی نبود می شد بزرگ شد؟
آدم باید یاد بگیرد خودش را دوست داشته باشد.
خودش را به تمامیت.
زیرا همیشه آدم هایی هستند که غیرمنصفانه نقدش کنند. آدم باید یاد بگیرد خودش را دوست داشته باشد. به خاطر خودش. به خاطر خودِ خودِ خودش!....
سهیلاکاویانی
پس از یکدهه که سعی دارم این معنا را هر روز در زندگیم جاری کنم و به دیگران هم در این مسیر کمک کنم؛ بیشک، وقتی استاد از ما میپرسند از ۱۰ به خود چه نمرهای میدهید؟ نمیتوانم نمرهای کامل به خود بدهم.
در این قسمت انجمن، از دوست داشتن خود؛ مطلب میگذارم چه علمی چه ادبی و چه دلنوشته، این کمک میکند تا برای رسیدن به هدف متمرکزتر باشم.از شما هم دعوت میکنم برای گردآوری این نوع مطالب
البته با اجازه استاد عزیزگفتن من خودم را دوست دارم، در فرهنگهایی مشابه فرهنگ ما زیاد آسان نیست و نیاز به بازنگری و بازیابی خود داریم تا بتوانیم این خواسته را به عمل تبدیل کنیم.
مطلب شماره یک:آدم باید خودش را دوست داشته باشد.
وقتی می گویم خودش را دوست داشته باشد منظورم این نیست که خودشیفته خودش باشد.
آدم باید خودش را، خودِ خودش را دوست داشته باشد.
این خود خودش از شکل صورتش شروع می شود تا لطافت پوستش، از مدل موها تا ناخن شکسته ی انگشت پایش.
این شروع دوست داشتن است.
شروع دوست داشتنی که از خود شروع می شود. حال باید یاد بگیرد آن خود درونی اش را هم دوست بدارد.
همان خود درونی که گاهی خشمگین می شود، همانی که از آدم ها متنفر می شود.
منظورم از آن خود درونی همان احساس های خوب و بدی است که هر لحظه تجربه اش می کنیم.
لحظه ای عاشق و لحظه ی دیگر از همه ی دنیا متنفریم. آدم باید یاد بگیرد این طور بودن خودش را دوست داشته باشد.
آدم باید یاد بگیرد حتی مریضی هایش، بغض هایش، گریه هایش، اشتباهاتش و هر چیز دیگر بدی را هم راجع به خودش دوست داشته باشد.
مشکل از آن جایی شروع می شود که فکر می کنیم آن جایی که خوبیم، آن جایی که همه چیز بر وفق مراد است، آنجا که تجربه های طلایی می کنیم همه اش کار خودمان است و آنجا که شکست می خوریم، نه می شنویم، مریض می شویم و غیره و غیره کار دیگران است. کار اطرافیانمان است، کار شرایط، جامعه و...
آدم باید یاد بگیرد خودش را ببینید و این خودش را با همه ی این تجربه های خوب و بد دوست بدارد.
آدم باید یاد بگیرد هر بدی، بد بد نیست و هر خوبی خوب خوب!
که خدا هم همین را می گوید " که شاید شری که در آن خیری نهفته است و یا خیری که در آن شری نهفته است."
این روزها زیاد به اشتباهاتم فکر می کنم.
فکر می کنم چطور می توانم این اشتباهات را دوست داشته باشم. خودم هم تازه یادش گرفته ام.
اما هر چه از اشتباهی بیشتر گذشته است دوست داشتنی تر پیدایش می کنم. دلیلش؟ دلیلش را هنوز خودم هم درست نمی دانم. اما فکر می کنم اشتباهی باید تا پیشرفتی شاید.
مثلاً مثل زمین خوردن بچه می ماند. اگر قرار بود مامان ها تا آخر عمر دستمان را بگیرند و راه ببرند توانایی راه رفتن نداشتیم، یا تا آخر عمر غذا دهانمان بگذارند یا بند کفش هایمان را ببندند.
قطعاً هر بار که زمین خوردیم، هر بار که نتوانستیم غذایمان را درست بخوریم، هر بار که بند کفش مان باز شد و رفت زیر پایمان درد داشت. اما اگر هیچ اشتباهی اتفاق نمی افتاد، هیچ تجربه ای، زمین خوردنی نبود می شد بزرگ شد؟
آدم باید یاد بگیرد خودش را دوست داشته باشد.
خودش را به تمامیت.
زیرا همیشه آدم هایی هستند که غیرمنصفانه نقدش کنند. آدم باید یاد بگیرد خودش را دوست داشته باشد. به خاطر خودش. به خاطر خودِ خودِ خودش!....
سهیلاکاویانی
