خوب و بد و معنویت قرار داد اجتماعی هست
البته من باید تمریناتم را انجام بدهم . ولی چون این مسئله برایم حل نشده باقی می ماند و به صورت ناخودآگاه روی انجام هایم تاثیر دارد مطلب زیر را می نویسم .
ما یک خدایی داریم و او هم که ما رو آفریده تا ما با بندگی او رشد کنیم و به او پیوسته شویم خدا حکیم است و رحیم و کار بدون حکمت نمی کند و اساسا بخشندگی دارد و خلق می کند . ( بندگی کنیم یعنی خودمان را به او ببندیم و پیوسته به او شویم و به کمال برسیم. )
و در این میان یک سری چیزها در وجود ما گذاشته که من می فهمم اگر دروغ بگم بد هست ولی اگر دروغی را برای خیر و صلاح کاری بگویم قابل توجیه و قبول است . اگر در حق کسی ستم کنم بد هست . اینها را حتی لازم نیست که دین یا پیغمبر بگوید . خود من هم می فهمم یا وجدان می کنم .
( پیامبران هر قومی این اساس را گفته اند از کنفسیوس حکیم تا بودا تا زرتشت و لقمان حضرت عیسی و موسی و خاتم الانبیا و یا پیامبران سرخ پوستان و آفریقایی ها و ... )
بسیاری از اخلاقیات هم هست که قرارداد اجتماعی هست که در واقع آن اصول اساسی و وجدانی را برای جامعه به صورت عرفی و به صورت قابل اجرا تر در بیاورد. این را هم قبول دارم ولی اصل و اساس خوب و بد بودن ها نمی تواند قرارداد اجتماعی باشد.
اصلا فرض کنیم در جامعه ای قرارداد شود که برای پیشرفت در کار باید یک آدم بیگناه را بکشی یا سر یک نفر کلاه بگذاری ( که این هست مثلا در مافیا و یا در بعضی از بنگاه های اقتصادی ) خوب این قرارداد را می توان پذیرفت و گفت قرارداد است . ؟؟
من با اجازه ی شما این قرارداد ها را نمی پذیرم یعنی حتی اگر مجبور شوم که آن را اجرا کنم هر روز روی وجدانم خواهد بود.
